Asystentura Comeniusa to nie tylko świat szkoły. To także, według mnie, niesamowita okazja do poznania bliżej regionu, w którym jesteśmy, zrozumienia zasad nim rządzących, poznania tradycji, dialektu, regionalnych przysmaków, odkrycia piękna natury. To podróż w głąb świata, który staje się drugim domem. Dlatego z wielkim entuzjazmem uczestniczyłam w miniony weekend w dwóch ważnych wydarzeniach kulturalnych.

W piątek wieczorem wraz z Giusy udałyśmy się na konferencję pt. „Granice, ich znaczenie i historia na przestrzeni wieków” poświęconą granicom Południowego Lacjum, Ciociarii oraz Księstwa Sory.

Prezentacja przygotowana została przez 4 osoby, ale ze względu na opóźnienie oraz rozpiętość tematyczną wystąpiły tylko 3. Konferencja ta, pierwsza z trzech, wpisuje się w przyszłoroczne obchody 150. rocznicy zjednoczenia Italii. Pierwsza wystąpiła Lucia Rossi, antropolog, opisując w fascynujący sposób znaczenie, pojęcie oraz reprezentację „granicy”.

Po niej głos zabrał Ferdinando Corradini, historyk, który w bardzo przystępny sposób opisał historię i ewolucję granic regionu.

Po nim wystąpił Alessandro Rosa, przewodniczący stowarzyszenia „Verde Liri – storia, arte, cultura”, który jednak musiał bardzo skrócić swoją prezentację o Księstwie Sory. Zgodnie z zapowiedzią, dokończy ją 9 kwietnia, podczas drugiego spotkania. Wtedy też Sabrina Pietrobono opowie o średniowiecznych granicach Lazio Meridionale.

Drugie wydarzenie dotyczyło dialektu Ciociarii (dokładniej rzecz biorąc dialektu Sory). W sobotnie przedpołudnie w siedzibie Rady Miasta odbyła się uroczysta promocja książki poświęconej przysłowiom regionalnym. Po okazaniu dokumentu tożsamości można było otrzymać bezpłatny egzemplarz. Na szczęście miałam ze sobą dowód osobisty! Spotkanie podzielone było na dwie części, artystyczną oraz stricte promocyjną. Najpierw Vincenzo d’Alfonso, aktor, wyrecytował krótkie historie oparte na niektórych przysłowiach, wyjaśniając przy okazji ich etymologię i znaczenie.

Czułam się niestety trochę wyobcowana, gdyż w dialekcie znam zaledwie kilka słów i wyrażeń. Jednak osłuchanie się z danym językiem wiele daje, i dzięki uwadze i skupieniu pod koniec udało mi się zrozumieć dwuznaczne żarty, z których śmiałam się razem z innymi uczestnikami. (zdjęcia 9, 10)

Po spotkaniu skorzystałam z okazji i poprosiłam autorów o dedykację. Mam teraz wspaniałą pamiątkę oraz okazję by podszkolić mój dialekt, gdyż powiedzenia są również w wersji włoskiej. Książka ta jest drugą z kolei (pierwsza była typem słownika dialektu). Kolejna część ma być poświęcona regionalnej kuchni Sory.