Ostatnie dni przed feriami bożonarodzeniowymi były dosyć specyficzne, ponieważ oceny już wystawione, więc wiadomo – pracuje się z dzieciakami inaczej.

A ponieważ już od jakiegoś czasu rozmawiałam z moją tutorką o tym, żeby zorganizować lekcje języka angielskiego w kuchni, gdzie z jednej strony mogłabym pokazać, jak robi się coś typowo polskiego, a z drugiej - ćwiczyć z uczniami słownictwo związane z gotowaniem, przepisami, przyborami kuchennymi itp., stwierdziłyśmy, że nadszedł optymalny czas. IES Puerto del Rosario posiada wspaniałe zaplecze kuchenne – jako że część uczniów decyduje się po czwartej klasie na zawodowy kurs kucharski lub cukierniczy, a nie na dwa lata prowadzące do bachillerato, czyli matury, warunki do gotowania są do pozazdroszczenia – ogromna kuchnia, piece, naczynia, chłodnia, produkty i przyprawy…

Dzień przed planowanymi zajęciami poszłam obejrzeć kuchnię, żeby upewnić się, czy jest tam wszystko, czego potrzebuję, i zorientować się, co powinnam dokupić. Oczywiście miałam już plan, co będziemy robić – pierogi – a cóż by innego! I coś słodkiego – rogaliki drożdżowe, które w dzieciństwie lepiliśmy w domu. Pierogi najlepsze byłyby z kapustą i grzybami. Ale oczywiście kapusty kiszonej na Wyspach Kanaryjskiej się nie znajdzie. Swoja drogą w ogóle kapusta to tutaj bardzo egzotyczne warzywo. Na ruskie bałam się, że zabraknie czasu, więc jako kompromis postanowiłam, że pierogi będą z pieczarkami i cebulą, a do takiego farszu oprócz soli i pieprzu dodamy też dla smaku trochę czosnku.
Inny produkt nie do dostania na Kanarach to świeże drożdże. Ale udało się z drożdżami w proszku, choć może ciasta, które wyszło, nie można z czystym sumieniem nazwać drożdżowym.

Uczniowie przyszli na zajęcia już przebrani w swoje kuchenne stroje, pełni entuzjazmu i gotowi do pracy. Ponieważ poprzedniego dnia obmyślałam strategię, która pozwoli nam pracować wydajnie, z przyjemnością i rezultatem w postaci michy pierogów i blachy rogalików z marmoladą po zaledwie dwóch godzinach, a która jednocześnie zaangażuje wszystkich i sprawi, że nikt nie będzie stał bezczynnie, zaczęłam od wyznaczenia leaderów grup: „Kto będzie szefem ciasta?” „Kto będzie szefem naczyń?” „Kto będzie szefem fotografii?” „To teraz szef ciasta wybiera dwie osoby i przygotowuje z nimi ciasto z mąki i żółtek, a szef naczyń doprowadza wodę do wrzenia i podgrzewa szklankę mleka…”

Kiedy przyszło do krojenia cebuli, pieczarek i czosnku do farszu na pierogi, okazało się, że dzieciaki robią to tak profesjonalnie, że nawet nie wzięłam noża do ręki. Siekali jak mistrzowie kuchni. Czasami wystarczyło im powiedzieć słowo, a oni dalej wiedzieli już co robić: „Aha, to najpierw trzeba przesmażyć cebulę i dopiero jak się zarumieni dodać czosnek, a na końcu pieczarki!”.

Trochę trudności sprawiło im zawijanie rogalików, skutkiem czego część owoców leśnych wyciekła w piecu na blachę, ale nie wydaje mi się żeby było to jakimkolwiek problemem.
W czasie lepienia pierogów i rogalików opowiadałam im, jak w Polsce wyglądają święta, co się je, kiedy jest czas na dzielenie się prezentami. Bardzo zaskoczyła ich tradycja dwunastu potraw i ryby na stole wigilijnym. „Ale nie je się u was na Wigilię owoców morza? Krewetek, kalamarów, ośmiornicy?” – Dziwili się.

Po zakończonej pracy nastąpiła degustacja, a potem częstowanie całej szkoły. Na dużej przerwie tego samego dnia zorganizowaliśmy akcję „zdrowe śniadanie” – bufet dla uczniów z owocami, przekąskami zbożowymi i bakaliami, ciasteczkami, muesli i całą masą smakołyków, gdzie postawiliśmy część pierogów i rogalików. Resztę zabrałam na zebranie działu angielskiego i rozczęstowałam wśród spotkanych po drodze uczniów i pracowników szkoły.